عروج همت ما خاک شد زشرم نفس

درآب آینه محوند ماهیان کباب

خیال وصل توپختن دلیل غفلت ماست

کتان چه صرفه برد در قلمرو مهتاب

کسی چه خیمه فرازد به این گسسته طناب

در این چمن همه گر صد بهارپیش آید

ز رنگ رفته ما می توان گرفت حساب