در این چمن همه گر صد بهارپیش آید

کتان چه صرفه برد در قلمرو مهتاب

عروج همت ما خاک شد زشرم نفس

کسی چه خیمه فرازد به این گسسته طناب

ز رنگ رفته ما می توان گرفت حساب

چه غفلت است که از ما به موج تیغ نرفت

وگرنه قطره آبی ست نشتر رگ خواب