کسی چه خیمه فرازد به این گسسته طناب

خیال وصل توپختن دلیل غفلت ماست

کتان چه صرفه برد در قلمرو مهتاب

عروج همت ما خاک شد زشرم نفس

در این چمن همه گر صد بهارپیش آید

ز رنگ رفته ما می توان گرفت حساب

چه غفلت است که از ما به موج تیغ نرفت