به فرصتی که نداری کدام عشوه چه ناز

نگه کجاست به چشم خیال بین حباب

ز عمر هرچه رود، آمدن نمی داند

مخور فریب نفسهای واپسین حباب

ز فربهی نکنی تکیه برسرین حباب

مقیم پرده ناموس فقر باید بود

کجاست دست که برداری آستین حباب