ز فربهی نکنی تکیه برسرین حباب

ز عمر هرچه رود، آمدن نمی داند

مخور فریب نفسهای واپسین حباب

به فرصتی که نداری کدام عشوه چه ناز

مقیم پرده ناموس فقر باید بود

کجاست دست که برداری آستین حباب

چه نشئه داشت می ساغر سبکروحی