مقیم پرده ناموس فقر باید بود

مخور فریب نفسهای واپسین حباب

به فرصتی که نداری کدام عشوه چه ناز

ز فربهی نکنی تکیه برسرین حباب

کجاست دست که برداری آستین حباب

چه نشئه داشت می ساغر سبکروحی

که گشت موج گهر درد ته نشین حباب