می کند در خود تماشای بهارستان رنگ

شیشه چون درآتش افتد بر سرش سنگ است آب

قامت خم گشته چون موج از خروش دل گداخت

از صدای دلخراش ساز ما چنگ است آب

از برای سرخوشی در طبع گل بنگ است آب

پیکر تسلیم ما چنگ بساط عیش ماست

چون به پستی می شود مایل جوش آهنگ است آب