سایه آخر می رود ازخود به طرف آفتاب

بینی ات آن مصرع عالی است کز انداز حسن

دخل نازش دارد انگشتی به حرف آفتاب

ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است

بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است

می توان عریانی ماکرد صرف آفتاب

در عرق اعجاز حسن او تماشا کردنی ست