بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است

دخل نازش دارد انگشتی به حرف آفتاب

ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است

سایه آخر می رود ازخود به طرف آفتاب

می توان عریانی ماکرد صرف آفتاب

در عرق اعجاز حسن او تماشا کردنی ست

شبنم گل می چکد آنجا ز ظرف آفتاب