شور عمررفته سیلاب بنای هوشهاست

جاده های موج دایم در نظر می دارد آب

در محبت گر هجوم گریه را این قدرت است

عاقبت چون خشکی ام از خاک برمی دارد آ ب

از صدا عمری ست ما را بیخبر می دارد آب

شرم بیدردی تری در طبع ما می پرورد

تا تهی از ناله شد نی در شکر می دارد آب