یارب که گیسوی چنگ افتد به پای مطرب

تا ما خموش بودیم شوق توبی نفس بود

این اغنیا ندارند فیض غنای مطرب

عذر دماغ مستان مسموع هیچکس نیست

قانون به زخمه نازان ، دف از تپانجه خندان

بر ساز ما فتاده ست یکسر بلای مطرب

بیدل که رحم می کرد بر سخت جانی ما؟