در هوای دود سودا هوشم از سر رفته است

شبنم صبح است آثار نم مژگان شب

برنمی آید بیاض چشم آهو از سواد

صبح اقبال جنونم نشکند پیمان شب

آشیان از دست داد این مرغ در طیران شب

در خم آن زلف خون شد طاقت دلهای چاک

صبح ما آخرشفق گردید در زندان شب