صبح ما آخرشفق گردید در زندان شب

در هوای دود سودا هوشم از سر رفته است

آشیان از دست داد این مرغ در طیران شب

در خم آن زلف خون شد طاقت دلهای چاک

با جمالش داد هرجا دست بیعت آفتاب

طره مشکین او هم تازه کرد ایمان شب

از حوادث فیض معنی می برند اهل صفا