در خم آن زلف خون شد طاقت دلهای چاک

صبح اقبال جنونم نشکند پیمان شب

در هوای دود سودا هوشم از سر رفته است

آشیان از دست داد این مرغ در طیران شب

صبح ما آخرشفق گردید در زندان شب

با جمالش داد هرجا دست بیعت آفتاب

طره مشکین او هم تازه کرد ایمان شب