نکهت زلف کسی از دشت مشک افشان شب

از حوادث فیض معنی می برند اهل صفا

می فروزد شمع صبح از جنبش دامان شب

مژده ای ذوق گرفتاری که بازم می رسد

خط او بر صبح پنداری شبیخون نامه ای سث

روی او فردی ست گویی د ر شکست شان شب

لمعه صبحی که می گویند د ر عالم کجاست