روی او فردی ست گویی د ر شکست شان شب

مژده ای ذوق گرفتاری که بازم می رسد

نکهت زلف کسی از دشت مشک افشان شب

خط او بر صبح پنداری شبیخون نامه ای سث

لمعه صبحی که می گویند د ر عالم کجاست

اینقدرها خواب غفلت نیست جزبرهان شب

گوشه گیر وسعت آباد غبار جهل باش