درگشاد کاش دعوی ییش بردن سعی لاف

در چه مزرع کشت ذوق سینه چاکی دانه ات

در عرق گم شد جبین فطرت از ننگ هوس

آه از آن گنجی که گردید آب در ویرانه ات

کس نپرسید ای کلید وهم کو دندانه ات

بیدل از ضبط نفس مگذرکه در بزم حضور

شمع راگل می کند بیتابی پروانه ات