آه از آن گنجی که گردید آب در ویرانه ات

ای دل دیوانه کارت با غم عشق اوفتاد

در چه مزرع کشت ذوق سینه چاکی دانه ات

در عرق گم شد جبین فطرت از ننگ هوس

درگشاد کاش دعوی ییش بردن سعی لاف

کس نپرسید ای کلید وهم کو دندانه ات

بیدل از ضبط نفس مگذرکه در بزم حضور