غلتیده هستی تا عدم در لغزش مستانه ات

تمهید عیش ای بیخبر فرصت ندارد آنقدر

تا شیشه قلقل کرده سر می رفته از پیمانه ات

سیر خرابات دلست آنجاکه می سایی قدم

میتاز چندی پیش وپس تا آنکه گردی بی نفس

چون اره باید ریختن درکشمکش دندانه ات

ای خلوت آرای عدم تاکی به فهم خود ستم