چون اره باید ریختن درکشمکش دندانه ات

سیر خرابات دلست آنجاکه می سایی قدم

غلتیده هستی تا عدم در لغزش مستانه ات

میتاز چندی پیش وپس تا آنکه گردی بی نفس

ای خلوت آرای عدم تاکی به فهم خود ستم

افکند شغل عیش و غم بیرون در افسانه ات

فال گشادی می زدند از طره ات صبح ازل