از مزرع سپهرکه تخم ستاره سوخت

پیداست از نفس زدن وحشت شرار

کز آه کوهکن جگر سنگ خاره سوخت

چشم حصول داشتن آیین عقل نیست

از وحشت غبار شرر فرصتم مپرس

صبحی دمید و سر به گریبان پاره سوخت

امید فال امن مجو، از شرار من