پرتو خود را در اول شمع این کاشانه سوخت

یاد وصلی کردم آغوش من دیوانه سوخت

لاله سان از گرمی این می دل پیمانه سوخت

ناله ها رفت از دل و احرام آزادی نبست

وقت رندی خوش که در ماتمسرای اعتبار

خرمن هستی چو برق از خنده ی مستانه سوخت

دور دار از زلفش ای مشاطه گستاخ ، دست