خرمن هستی چو برق از خنده ی مستانه سوخت

ناله ها رفت از دل و احرام آزادی نبست

پرتو خود را در اول شمع این کاشانه سوخت

وقت رندی خوش که در ماتمسرای اعتبار

دور دار از زلفش ای مشاطه گستاخ ، دست

آتش این دود نزدیک است خواهد شانه سوخت

عشق هرجا در خیال مجلس آرایی نشست