دور دار از زلفش ای مشاطه گستاخ ، دست

پرتو خود را در اول شمع این کاشانه سوخت

وقت رندی خوش که در ماتمسرای اعتبار

خرمن هستی چو برق از خنده ی مستانه سوخت

آتش این دود نزدیک است خواهد شانه سوخت

عشق هرجا در خیال مجلس آرایی نشست

هر دو عالم در چراغ کلبه دیوانه سوخت