آتش این خانه رخت ما برون خانه سوخت

ما نه تنها در شکنج جسم گردیدیم خاک

ای بسا گنجی که نقد خویش در ویرانه سوخت

اضطراب حال دل ، ما را به حیرت داغ کرد

دود هم دستی به دامان شرار ما نزد

آخر از بی ریشگی در مزرع ما دانه سوخت

تا سواد سطری از رمز وفا روشن شود