دود هم دستی به دامان شرار ما نزد

ای بسا گنجی که نقد خویش در ویرانه سوخت

اضطراب حال دل ، ما را به حیرت داغ کرد

آتش این خانه رخت ما برون خانه سوخت

آخر از بی ریشگی در مزرع ما دانه سوخت

تا سواد سطری از رمز وفا روشن شود

صد نفس باید به تحقیق پر پروانه سوخت