دردیده چوشمعم نگهی پر زد و خس ریخت

مستغنی گشت چمن و سیر بهاریم

بی بال و پریها چقدرگل به قفس ریخت

از تاب و تب حسرت دیدار مپرسید

ازیک دو نفس صبح هم ایجاد شفق کرد

هستی دم تیغی ست که خون همه کس ریخت .

روشنگر جمعیت دل جهد خموشی ست