روشنگر جمعیت دل جهد خموشی ست

دردیده چوشمعم نگهی پر زد و خس ریخت

ازیک دو نفس صبح هم ایجاد شفق کرد

هستی دم تیغی ست که خون همه کس ریخت .

نتوان چو حباب آینه بی ضبط نفس ریخت

دنباله دو قلقل مینای رحیلیم

ین باده جنون داشت که در جام جرس ریخت