ازیک دو نفس صبح هم ایجاد شفق کرد

بی بال و پریها چقدرگل به قفس ریخت

از تاب و تب حسرت دیدار مپرسید

دردیده چوشمعم نگهی پر زد و خس ریخت

هستی دم تیغی ست که خون همه کس ریخت .

روشنگر جمعیت دل جهد خموشی ست

نتوان چو حباب آینه بی ضبط نفس ریخت