عمری ست سراغ دل گمگشته ندارم

این آب نمک بود که بر گوهر من ریخت

آن روز که یازید جنون دست حمایت

مو چتر شد و سایه گل بر سر من ریخت

یارب به کجا این ورق از دفتر من ریخت

چون شعله پس از مرگ به خود چشم گشودم

برروی من آبی ست که خاکستر من ریخت