چون شعله پس از مرگ به خود چشم گشودم

مو چتر شد و سایه گل بر سر من ریخت

عمری ست سراغ دل گمگشته ندارم

یارب به کجا این ورق از دفتر من ریخت

برروی من آبی ست که خاکستر من ریخت

اشکم ز تنک مایگی ام هیچ مپرسید

تا جرعه فشانم به زمین ساغر من ریخت