چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

که برآن مکان چو قدم نهی خم گردشی نخورد سرت

به دو روزه مهلت این قفس دلت آشیانه صد هوس

نه ای آگه از تپش نفس که چه بیضه می شکند پرت