نه ای آگه از تپش نفس که چه بیضه می شکند پرت

چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

که برآن مکان چو قدم نهی خم گردشی نخورد سرت

به دو روزه مهلت این قفس دلت آشیانه صد هوس

همه راست جاده پیچشی همه راست خجلت گردشی

توچنان مروکه ز لغزشی به کجی زند خط مسطرت

چوگل از طبیعت بی نشان به خیال دشتی آشیان