توچنان مروکه ز لغزشی به کجی زند خط مسطرت

به دو روزه مهلت این قفس دلت آشیانه صد هوس

نه ای آگه از تپش نفس که چه بیضه می شکند پرت

همه راست جاده پیچشی همه راست خجلت گردشی

چوگل از طبیعت بی نشان به خیال دشتی آشیان

به برهنگی زدی این زمان که دمید پیرهن از برت

چو حباب غیرلباس تو چه توقع وچه هراس تو