به برهنگی زدی این زمان که دمید پیرهن از برت

همه راست جاده پیچشی همه راست خجلت گردشی

توچنان مروکه ز لغزشی به کجی زند خط مسطرت

چوگل از طبیعت بی نشان به خیال دشتی آشیان

چو حباب غیرلباس تو چه توقع وچه هراس تو

نه تو مانی و نه قیاس تو، چوکشند جامه زپیکرت

نه عروج نغمه قدرتی ، نه دماغ نشئه فطرتی