نه تو مانی و نه قیاس تو، چوکشند جامه زپیکرت

چوگل از طبیعت بی نشان به خیال دشتی آشیان

به برهنگی زدی این زمان که دمید پیرهن از برت

چو حباب غیرلباس تو چه توقع وچه هراس تو

نه عروج نغمه قدرتی ، نه دماغ نشئه فطرتی

چو غباز واعظ عبرتی و هواست پایه منبرت

به دماغ افشره عنب مپسند این همه تاب وتب