آتش این کاروان در هیچ حال آسوده نیست

بگذری زین نردبانها تا رسی بر منظرت

ای حباب از صفر اوهام اینقدر بالیده

یک نفس دیگر بیفزا گر نیاید باورت

بعد مردن نیز پروازی ست در خاکسترت

کاش از این هستی صدای الرحیلی بشنوی

می کشد هر صبح چندین پنبه ازگوش کرت