کاش از این هستی صدای الرحیلی بشنوی

یک نفس دیگر بیفزا گر نیاید باورت

آتش این کاروان در هیچ حال آسوده نیست

بعد مردن نیز پروازی ست در خاکسترت

می کشد هر صبح چندین پنبه ازگوش کرت

ای می مینای عشرت از تکلف پر منال

ربختی در خاک اگر لبریزکردی ساغرت