جز همین وبرانه نتوان یافت جای دیگرت

تا به کی بندی وبال خود به دوش دیگران

آب به آیینه از شرم کف روشنگرت

خواه بر گردون قدم زن خواه رو زیر زمین

بی رگ گردن مدان در امتحان آباد عشق

تا نچربد رشته د ر سوزن به جسم لاغرت

از حلاوتگاه کنج فقر اگر آگه شوی