آب به آیینه از شرم کف روشنگرت

همچو شمعت قربت هستی بلاگردان بس است

رنگها داری که می گردد همان گرد سرت

تا به کی بندی وبال خود به دوش دیگران

خواه بر گردون قدم زن خواه رو زیر زمین

جز همین وبرانه نتوان یافت جای دیگرت

بی رگ گردن مدان در امتحان آباد عشق