همچو شمعت قربت هستی بلاگردان بس است

چون سحر از بس پریشان بود خط مسطرت

سر به زانو دوختن آنگه خیال محرمی

بی گمان این حلقه افکند ه ست بیرون درت

رنگها داری که می گردد همان گرد سرت

تا به کی بندی وبال خود به دوش دیگران

آب به آیینه از شرم کف روشنگرت