رنگها داری که می گردد همان گرد سرت

سر به زانو دوختن آنگه خیال محرمی

بی گمان این حلقه افکند ه ست بیرون درت

همچو شمعت قربت هستی بلاگردان بس است

تا به کی بندی وبال خود به دوش دیگران

آب به آیینه از شرم کف روشنگرت

خواه بر گردون قدم زن خواه رو زیر زمین