خواه بر گردون قدم زن خواه رو زیر زمین

رنگها داری که می گردد همان گرد سرت

تا به کی بندی وبال خود به دوش دیگران

آب به آیینه از شرم کف روشنگرت

جز همین وبرانه نتوان یافت جای دیگرت

بی رگ گردن مدان در امتحان آباد عشق

تا نچربد رشته د ر سوزن به جسم لاغرت