طره اوبسکه در خون دل ما غوطه زد

کوهکن را در نظر، هر سنگ ، لعل بی بهاست

عشق دوراست ازتسلی ورنه مجنون مرا

نقش پای ناقه هم آیینه مقصد نماست

چون رگ گل شانه هم انگشت در رنگ حناست

در طریق جستجو هر نقش پایم قبله ای ست

غرقه این بحر را، هر موج، محراب دعاست