چون رگ گل شانه هم انگشت در رنگ حناست

عشق دوراست ازتسلی ورنه مجنون مرا

نقش پای ناقه هم آیینه مقصد نماست

طره اوبسکه در خون دل ما غوطه زد

در طریق جستجو هر نقش پایم قبله ای ست

غرقه این بحر را، هر موج، محراب دعاست

می توان کردن ز بیرنگی سراغ هستی ام