زین کدورت رنگ بنیادی که داری در نظر

غرقه این بحر را، هر موج، محراب دعاست

می توان کردن ز بیرنگی سراغ هستی ام

ناله ام ، آیینه تمثال من لوح هواست

سایه می بینی نمی فهمی که نورت زیرپاست

منت صیقل به صد داغ کدورت خفتن است

بی صفایی نیست تا آیینه ما بی صفاست