شدم خاک و غبارم هیچ ننشست

که نخل زندگی ، زین ریشه برپاست

چو دل روشن شود، هستی غبار است

نفس ، در خانه آیینه رسواست

هنوزم ناله های درد پیداست

سبک بگذر ز دلهای اسیرا ن

که تمکین تو سنگ شیشه ماست