مفت راحت گیر نرمیهای طبع

چشم ما چون طوق قمری نقش پاست

خاک گشتیم و همان محو توایم

آینه رفت زخود و حیرت بجاست

سنگ چون گردد ملایم مومیاست

شکوه سامانند، بی مغزان دهر

مایه جام از تهیدستی صداست