سنگ چون گردد ملایم مومیاست

خاک گشتیم و همان محو توایم

آینه رفت زخود و حیرت بجاست

مفت راحت گیر نرمیهای طبع

شکوه سامانند، بی مغزان دهر

مایه جام از تهیدستی صداست

این صدفها یک قلم بی گوهرند