شکوه سامانند، بی مغزان دهر

آینه رفت زخود و حیرت بجاست

مفت راحت گیر نرمیهای طبع

سنگ چون گردد ملایم مومیاست

مایه جام از تهیدستی صداست

این صدفها یک قلم بی گوهرند

عالمی دل دارد اما دل کجاست